Als ik iets van de laatste jaren geleerd heb, is het dit: het moment waarop iemand stopt met wachten, is het moment waarop het begint. Wachten op maandag. Wachten op meer tijd. Wachten tot iemand anders het oplost, of tot het vanzelf beter voelt.
In charge zijn betekent niet dat je alles alleen doet. Het betekent dat jij aan het stuur zit. Je mag hulp vragen, je mag steunen op mensen, je mag een slechte week hebben. Maar de keuze blijft van jou, en dat is precies waar je kracht zit.
Waarom dit mijn woord is
Ik stond twee jaar fulltime voor de klas. Ik had een diploma, een vast inkomen, een pad dat klopte op papier. En ik voelde me klein gehouden: mijn kwaliteiten pasten er niet, ik kon niet kiezen wanneer ik vakantie nam, soms zelfs niet wanneer ik een uur voor mezelf nam.
Ik had kunnen wachten tot het beter werd. In plaats daarvan stapte ik eruit, het onbekende in. Niet omdat ik zeker was, maar omdat ik het zelf wilde dragen. Dat is voor mij in charge zijn: niet dat je het antwoord hebt, maar dat je de verantwoordelijkheid neemt.
"Verantwoordelijkheid nemen voelt eerst als gewicht. Daarna voelt het als vrijheid."
Wat het in het dagelijks leven betekent
Het gaat zelden over grote gebaren. Het gaat over die ene ochtend waarop je toch ontbijt, dat berichtje dat je toch stuurt, die wandeling die je toch maakt. Kleine keuzes die je zelf maakt, en die samen jouw richting worden.
En als je dromen hebt: ga er zelf voor. Niemand anders voelt wat jij voelt als je eraan denkt. Dat is geen druk, dat is toestemming.
Drie kleine dingen
- Kies vandaag een ding waar jij over gaat, en doe dat ene goed.
- Zeg tegen iemand hardop wat je gaat doen. Uitgesproken is al half gedragen.
- Had je een slechte dag? Begin morgen gewoon opnieuw. Terugkomen is ook in charge zijn.