Ik heb een gave die ook een valkuil kan zijn: als ik iets bedenk, zie ik het meteen helemaal voor me. Een clubochtend, een weekend met de community, een heel nieuw hoofdstuk. Ik hoef het niet op te schrijven, het staat er gewoon.
Maar een beeld in je hoofd verandert niets in je leven. Pas als je begint, gaat het bewegen.
Toen ik zelf sprong
Ik had een diploma, een klas, een pad dat klopte. Ik had daar kunnen blijven wachten tot het vanzelf beter voelde. In plaats daarvan ging ik het onbekende in, zonder garanties.
Was het comfortabel? Nee. Was het het waard? Elke dag opnieuw. En dat is precies wat ik mensen gun: niet mijn keuze, maar hun eigen keuze, eindelijk gemaakt.
"Een droom die je nooit begint, blijft een gedachte. Een kleine stap maakt er een richting van."
Klein beginnen is niet klein denken
Mijn eigen plan is helder: eerst Belgie en Nederland, dezelfde taal, dezelfde tafels. En daarna, wie weet, verder oost. Dat wordt niet in een keer gebouwd. Dat wordt ochtend na ochtend gebouwd, net zoals de rest.
Wat jij vandaag kan doen is meestal kleiner dan je denkt. En precies daarom kan je het ook echt doen.
Drie kleine dingen
- Schrijf op wat je zou doen als het al zeker was. Dat is je richting.
- Kies daar het kleinste stukje uit dat vandaag past. Doe dat.
- Vertel iemand dat je begonnen bent. Dan bestaat het.